Samen met Alex, een andere PPL'er in opleiding bij de VCR een vlucht naar Teuge gedaan vanmiddag. In verband met een flinke sneeuwbui moesten we ons vertrek even uitstellen, maar na een bezem over de kist te hebben gehaald konden we dan toch weg. Bij het oproepen van Rotterdam ground deed men toch wel wat moeilijk in verband met het weer, maar na een minuutje of 5 wachten kregen we dan toch startup clearance. Alex deed de heenvlucht, waarbij z'n navigatieplan al gelijk in de war werd gestuurd omdat we via Romeo naar buiten gingen ipv Mike vanwege een nieuwe sneeuwbui. Maar als je dan eenmaal in de blauwe lucht zit met al de buien in de verte en een witte vlakte onder je is dat toch wel heel erg mooi... na een minuutje of 40 kwamen we aan op Teuge waar Alex 4 touch and go's deed. Daarna de kist geparkeerd en binnen een kop snert gegeten, dat hoort natuurlijk wel met dat weer.
Vervolgens was het mijn beurt voor een aantal touch and go's. Net na het starten van de kist kwam er nog even een hagelbuitje over waardoor de vleugels flink wit werden. Ik maakte me hier toch wat zorgen over, maar volgens de instructeur zou het er afwaaien bij het starten. Dit bleek deels waar, maar het extra gewicht (en de vervorming van het vleugelprofiel!) waren toch wel duidelijk merkbaar bij het starten. Ook het klimmen hield te wensen over. Toch goed om een keer (gecontroleerd) mee te maken wat ijs doet met je vleugels..
De circuitjes gingen redelijk naar wens, op de meeste landingen na. Mijn bekende probleem dook weer op, de flare ging niet goed... bij de laatste 2 landingen wist ik zelfs 2 keer achter elkaar dezelfde fout te maken: gas dichttrekken en "kablaf" ineens staat de kist op de baan!
Gefrustreerd kon ik dan toch aan de terugvlucht beginnen. Het navigeren hierbij ging best OK, ik had de wind wat te hard ingeschat waardoor ik iets te veel opstuurde boven de Veluwe (waar je ook nog eens vrij weinig referentiepunten hebt), maar dat wist ik te corrigeren. Bij Soesterberg zagen we nog een Chinook heli buiten staan.
Iets voorbij Utrecht trok de instructeur het gas dicht: noodlanding dus! Ik had het opnieuw oefenen hiervan al een tijdje op m'n verlanglijstje staan, en zeker niet onterecht zoals bleek. Want het uitzoeken van het veldje duurde te lang en ik koos ook nog eens een verkeerde (te ver weg) waardoor ik het never had gehaald. De tweede oefening lukte gelukkig al beter.
Daarna verder naar Rotterdam, zonder verder noemenswaardige gebeurtenissen behalve dat ik punt Mike even niet kon vinden. De landing was hier gelukkig wel OK, dat in de verte kijken als je vlak boven de baan hangt helpt toch echt Mark ;-)
de footoos
