Les 11 (22/6).

S  O  L  O  !

Weer naar Seppe, alwaar we eerst 8 touch and go's deden. Een aantal landingen daarvan gingen redelijk goed, al blijft dat laatste kleine stukje boven de baan het moeilijkst. Na de achtste trapte de instructeur ineens op de rem en stuurde het vliegtuig de taxibaan op. Op mijn vraag of we al gingen stoppen antwoordde hij dat ik het nu zelf maar eens een rondje moest proberen. Dus hij eruit, en daar zit je dan... naar de baan getaxied, run-up checklist afgewerkt, even op de radio melden dat ik de baan opdraaide en dan in take-off! En dan ben je los en zul je 'm toch echt zelf weer aan de grond moeten zetten. Ik heb gewoon hardop alles tegen mezelf gezegd: downwind 85 knopen, 1 standje flaps, carb-heat aan, draaien naar base, tweede standje flaps, gas terug, doordraaien naar final, nog meer gas terug, 3e standje flaps. Op het laatste stukje ging ik wat te langzaam dus een beetje gas erbij en de meest perfecte landing tot nu toe gemaakt!!
Nog een doorstart voor een tweede rondje, daar kwam ik een beetje hoog uit boven de baan en landde dus halverwege. Ik had echter nog ruim voldoende baan over om te kunnen uitrollen dus zette 'm toch aan de grond, als het een touch-en-go was geweest dan had ik een go-around moeten doen.
Na deze landing was ik wel toe aan een half litertje water dus dat hebben we even gedaan, en vervolgens weer de lucht in voor 3 touch-and-go's waarvan een flapless landing, een glide-in (zonder power) en een doellanding (mikken op het begin van de baan).
Toen weer terug naar Rotterdam, de bedoeling was daar ook een doellanding te maken maar de toren wilde ons wat snel naar beneden omdat er een Transavia kist stond te wachten dus die mislukte een beetje.
Volgende keer toch nog een circuit lesje omdat die nu eenmaal in de syllabus staan..

Les 10 (15/6).

Mijn "vaste" instructeur was aan het werk (vliegt op een Falcon 50 businessjet), dus weer met een andere instructeur gevlogen. We gingen snel naar Seppe om daar weer een paar touch&go's te doen en dus weer wat circuitervaring bij te leren. Ik vond de landingen op één na erg matig gaan, voor mijn gevoel was het wat rommelig. De wind die op Seppe weer niet erg meewerkte deed hierbij ook nog een duit in het zakje. Voor de liefhebbers: mijn passagier Chris Duijker heeft een aardig arsenaal aan foto's en filmpjes geschoten (check hier de foto's en straks ook de video's)

Les 8 en 9 (25/5 en 1/6).

Les 8 was zoals verwacht weinig spectaculair, op de paar buitjes en de wolken waar we doorheen vlogen na. Wel liet de instructeur nog even zien hoe snel je moet handelen als je op 1200 voet een motorstoring krijgt, je hebt erg weinig tijd om een geschikt veldje te vinden, een circuitje te draaien een een noodlanding te maken. Op de terugweg moest ik met de kaart op schoot zelf naar het punt Mike (Moordrecht) vliegen, dat lukte aardig door eerst een koers te schatten en daarna naar herkenningspunten te zoeken en zo bij Mike uit te komen.

Les 9 was weer behoorlijk enerverend (en warm: 28 graden celsius op 1 juni!). We hadden hier 2 uur voor uitgetrokken en een vliegplan voor Seppe (EHSE) ingediend. Ik had hiervoor een navigatieplan gemaakt ondanks het korte stukje vliegen (totaal 47 mijl). Het plan volgen ging redelijk hoewel mijn snelheid op het eerste stuk wat te hoog was en we dus gingen voorliggen op schema. Bij Seppe aangekomen vlogen we het circuit, wat op Seppe aan behoorlijk wat nauwkeurigheid gebonden is vanwege omwonenden die vaak klagen. Na de eerste landing maakten we een doorstart ("touch and go") en dit herhaalden we 9 keer tot het zweet behoorlijk op m'n rug stond. De laatste landing was het best en dus een mooi moment om even op het terras te gaan zitten. De 2 fietsers die aan het begin van de baan gestopt waren om mijn verrichtingen te volgen hielden het op dat moment ook voor gezien. Ze hadden natuurlijk gehoopt dat ik zou crashen, helaas voor hun bleef het bij een paar stuiters op de baan en wat vreemd gezigzag om na het landen de kist op koers te houden. Vooral het op de juiste manier 'flaren' (de neus een klein beetje van de baan afhouden) luistert erg nauw, voordat je het weet ben je weer aan het stijgen in plaats van aan het landen. Op het laatst had ik het aardig door.
Na de eet- en drinkpauze maakten we nog 5 touch en go's en gingen we weer op huis aan. Ook op EHRD ging de landing wel weer OK, er moest nog een Transavia kist op mij wachten maar ik hield de zenuwen onder bedwang.
Volgend weekend geen les wegens een weekendje weg, wellicht over 2 weken solo vliegen...