Les 8 en 9 (25/5 en 1/6).
Les 8 was zoals verwacht weinig spectaculair, op de paar buitjes en de wolken waar we doorheen vlogen na. Wel liet de instructeur nog even zien hoe snel je moet handelen als je op 1200 voet een motorstoring krijgt, je hebt erg weinig tijd om een geschikt veldje te vinden, een circuitje te draaien een een noodlanding te maken. Op de terugweg moest ik met de kaart op schoot zelf naar het punt Mike (Moordrecht) vliegen, dat lukte aardig door eerst een koers te schatten en daarna naar herkenningspunten te zoeken en zo bij Mike uit te komen.
Les 9 was weer behoorlijk enerverend (en warm: 28 graden celsius op 1 juni!). We hadden hier 2 uur voor uitgetrokken en een vliegplan voor Seppe (EHSE) ingediend. Ik had hiervoor een navigatieplan gemaakt ondanks het korte stukje vliegen (totaal 47 mijl). Het plan volgen ging redelijk hoewel mijn snelheid op het eerste stuk wat te hoog was en we dus gingen voorliggen op schema. Bij Seppe aangekomen vlogen we het circuit, wat op Seppe aan behoorlijk wat nauwkeurigheid gebonden is vanwege omwonenden die vaak klagen. Na de eerste landing maakten we een doorstart ("touch and go") en dit herhaalden we 9 keer tot het zweet behoorlijk op m'n rug stond. De laatste landing was het best en dus een mooi moment om even op het terras te gaan zitten. De 2 fietsers die aan het begin van de baan gestopt waren om mijn verrichtingen te volgen hielden het op dat moment ook voor gezien. Ze hadden natuurlijk gehoopt dat ik zou crashen, helaas voor hun bleef het bij een paar stuiters op de baan en wat vreemd gezigzag om na het landen de kist op koers te houden. Vooral het op de juiste manier 'flaren' (de neus een klein beetje van de baan afhouden) luistert erg nauw, voordat je het weet ben je weer aan het stijgen in plaats van aan het landen. Op het laatst had ik het aardig door.
Na de eet- en drinkpauze maakten we nog 5 touch en go's en gingen we weer op huis aan. Ook op EHRD ging de landing wel weer OK, er moest nog een Transavia kist op mij wachten maar ik hield de zenuwen onder bedwang.
Volgend weekend geen les wegens een weekendje weg, wellicht over 2 weken solo vliegen...
Les 8 was zoals verwacht weinig spectaculair, op de paar buitjes en de wolken waar we doorheen vlogen na. Wel liet de instructeur nog even zien hoe snel je moet handelen als je op 1200 voet een motorstoring krijgt, je hebt erg weinig tijd om een geschikt veldje te vinden, een circuitje te draaien een een noodlanding te maken. Op de terugweg moest ik met de kaart op schoot zelf naar het punt Mike (Moordrecht) vliegen, dat lukte aardig door eerst een koers te schatten en daarna naar herkenningspunten te zoeken en zo bij Mike uit te komen.
Les 9 was weer behoorlijk enerverend (en warm: 28 graden celsius op 1 juni!). We hadden hier 2 uur voor uitgetrokken en een vliegplan voor Seppe (EHSE) ingediend. Ik had hiervoor een navigatieplan gemaakt ondanks het korte stukje vliegen (totaal 47 mijl). Het plan volgen ging redelijk hoewel mijn snelheid op het eerste stuk wat te hoog was en we dus gingen voorliggen op schema. Bij Seppe aangekomen vlogen we het circuit, wat op Seppe aan behoorlijk wat nauwkeurigheid gebonden is vanwege omwonenden die vaak klagen. Na de eerste landing maakten we een doorstart ("touch and go") en dit herhaalden we 9 keer tot het zweet behoorlijk op m'n rug stond. De laatste landing was het best en dus een mooi moment om even op het terras te gaan zitten. De 2 fietsers die aan het begin van de baan gestopt waren om mijn verrichtingen te volgen hielden het op dat moment ook voor gezien. Ze hadden natuurlijk gehoopt dat ik zou crashen, helaas voor hun bleef het bij een paar stuiters op de baan en wat vreemd gezigzag om na het landen de kist op koers te houden. Vooral het op de juiste manier 'flaren' (de neus een klein beetje van de baan afhouden) luistert erg nauw, voordat je het weet ben je weer aan het stijgen in plaats van aan het landen. Op het laatst had ik het aardig door.
Na de eet- en drinkpauze maakten we nog 5 touch en go's en gingen we weer op huis aan. Ook op EHRD ging de landing wel weer OK, er moest nog een Transavia kist op mij wachten maar ik hield de zenuwen onder bedwang.
Volgend weekend geen les wegens een weekendje weg, wellicht over 2 weken solo vliegen...
0 reacties:
Een reactie plaatsen
<< Startpagina